Op 21 augustus overleed op 83 jarige leeftijd Piet Vlaar. In de beginjaren van zijn arbeidzame leven was hij net als zijn vader vrachtschipper. Zo stond dat nog heel lang in het telefoonboek vermeld. Piet had nog op een andere manier iets met varen. Als dienstplichtig militair diende hij in Indonesië. Per boot werd die reis gemaakt. En daar ging je. Als jongeman. Een reis van enkele weken. Met achter de horizon het onbekende land. Een land waaraan hij uiteindelijk zijn hart heeft verpand. De natuur, de mensen, de cultuur: het sprak hem zo aan, dat hij gedurende zijn leven diverse keren terug is gegaan. Het land liet hem niet los. Hij raakte er ook niet over uitgepraat. Vooral niet met zijn neef Lau. Iedere dag kwam hij een koppie halen. En dan werd er gepraat. Over de bouw, over het weer, maar ook over Indonesie. Het was alsof er diep van binnen een soort heimwee-gevoel in hem leefde. Een heimwee naar iets dat je mist. Zo’n zelfde gevoel kwam over hem toen zijn vrouw Tiny overleed. Hij miste haar enorm. Het was alsof er met haar dood ook in Piet iets was gestorven. Hij reed de rondjes met zijn auto; hij legde zijn bezoekjes af. Maar de glans was er af.
Het laat zien wat Tiny voor Piet betekende. Hij zal het niet altijd hebben gezegd. Maar nu ze er niet meer was, besefte hij des te meer wat haar rol in zijn leven was geweest. 11 Augustus was het een jaar terug dat zij plotseling overleed. Die middag bracht ik het herinneringskruisje met daarop haar naam naar hem toe. Zien kon hij het niet. Daarom gaf ik het hem in zijn handen, zodat hij het kon voelen. Ik kon op dat moment niet vermoeden dat hij het kruisje tien dagen later opnieuw zou vasthouden. Nu in zijn verstilde handen. Ruim een jaar na zijn vrouw is ook Piet aan zijn laatste reis begonnen. Een reis waarvan de bestemming ergens ver weg achter de horizon ligt. Aan ons zicht onttrokken. Zoals hij als jongeman op reis ging naar een toen nog onbekende bestemming. Uiteindelijk is hij er zo’n zeven keer naar teruggekeerd om er steeds een beetje thuis te komen. We mogen geloven dat hij nu thuis gekomen is op een plek die wij de hemel noemen. Dat hij daar in vrede mag rusten.