Er zijn datums die we niet snel vergeten. Zo’n datum is voor Kees en het gezin 6 september. Het is de dag waarop hun echtgenote, moeder en oma – Lida Schouten – stierf. Als een vlinder is ze uit hun leven gevlogen. Lida had iets met vlinders. Ze hield van de natuur en op haar vele wandeltochten genoot ze van de bomen, de bloemen, de vlinders. De vrijheid waarmee vlinders door het leven fladderen sprak haar aan. Maar tegelijkertijd staat een vlinder symbool voor de broosheid en kwetsbaarheid van het leven. Zoals een mensenleven broos kan zijn als ziekte ons treft. Het overkwam Lida. De sterke vrouw die ze was, werd steeds zwakker. Ze verloor haar mobiliteit, haar zelfstandigheid. In plaats van zorg te geven, moest ze steeds meer zorg in haar leven toelaten. Haar man Kees is te bewonderen. Tot het einde toe heeft hij haar bijgestaan. Hij wist zich daarin gesteund door de dochters, schoonzoons en kleindochters. Zij hebben van hun moeder en oma veel geleerd. Het genieten van de natuur. Het creatief bezig-zijn. Het in huis gezellig maken. Gastvrijheid. Zorgzaamheid. Jaren lang was Lida als vrijwilligster bij het Ziekentriduum betrokken. Het was haar op het lijf geschreven: er-zijn voor de ander; klaarstaan voor je medemens. Zorg dragen voor diegenen die onze zorg nodig hebben. En nu aan haar zorg een einde is gekomen, mogen we geloven dat zij delen mag in Gods zorg. Aan dat vertrouwen houden we vasthouden. En aan elkaar. We hebben elkaar nodig. Iedere dag. Omdat op die ene dag – 6 september – alles anders werd.