Op 21 september kwam er een einde aan het leven van Niek Sijs. Hij was 82 jaar. Op de dag van het afscheid stonden twee vrachtwagens van de firma Sijs voor de kerk. De kranen op de vrachtwagens waren als een soort erepoort voor hem uitgestrekt. Zoals ook in de hemel de poorten wagenwijd voor hem openstaan. Niek was een goed mens. Die niet aan zichzelf dacht, maar eerst aan een ander. Hij heeft voor heel veel mensen klaargestaan. Ook voor het dorp, de verenigingen, de kerk. Maar niet alleen in materiële zin dacht hij om anderen. Ook door te vragen: ‘hoe gaat het met jou?’. Hij had een luisterend oor voor zijn medemens. Niet voor niets kwamen zoveel mensen afscheid nemen. Niek was een mens om van te houden.
We herinneren zijn opgewekte natuur en de glimlach om zijn mond. En dat terwijl hij en zijn vrouw Riet een groot verdriet met zich meedroegen. Drie kinderen moesten zij loslaten. En zoon Nico is gehandicapt. Ondanks dit verdriet had Niek een blij gezicht. ‘Achter iedere glimlach schuilt een ingehouden traan’.
Tijdens de uitvaart werd Niek terecht bedankt voor zijn inzet voor de verenigingen. De voetbal, het Brakenkerkje en onze Sint Victorkerk konden allemaal op hem rekenen. Ikzelf ook. Toen ik pas in Obdam stond, klopte ik bij Niek aan om planken. We zouden een openluchtviering houden. Ik had de oude schraagjes van de landbouwtentoonstelling gekregen. Nu zocht ik planken om daar op te leggen. Ik kreeg een hele lading nieuwe steigerdelen. Prachtig mooi hout. Hout bewerken was Niek zijn hobby. In zijn schuurtje achter het huis maakte hij van alles: kaarsenstandaards, siervoorwerpen en houten speelgoed. Hij maakte de mooiste dingen. En deelde het uit. Dat was zijn leven: geven van wat hij had. Hij hoefde er niets voor te hebben. Een blij gezicht was voor hem genoeg. Wij herinneren zijn gezicht. Met een glimlach om zijn mond. Maar … achter die glimlach schuilde een ingehouden traan. Wij voelen nu onze tranen. Om hem. En we hoeven ze niet in te houden. mensen mogen zien dat we verdriet hebben. Verdriet om het gemis, nu Niek er niet meer is.