Op 27 september overleed Kees Neefjes. Hij was 73 jaar. Bij zijn afscheid stond de koffer van Kees in de kerk. Symbool voor de vele reizen die hij heeft gemaakt. Dertig jaar achter elkaar ging hij op vakantie naar Benidorm. Hij was er thuis. Op de koffer plakte hij een sticker van zijn stamcafé daar. En daaronder een sticker van Schildersbedrijf De Boer. Kees werkte 40 jaar voor het bedrijf. Ons leven is met een schilderswerk te vergelijken. Gebeurtenissen geven ons leven kleur. Mooie en minder mooie gebeurtenissen wisselen elkaar af. Soms lopen we beschadigingen op. Dan moet er geplamuurd en geschuurd worden. Waar het om gaat is het eindresultaat. Kun je op het eind van je leven tevreden zijn? Met een gerust hart durfde Kees het leven los te laten. Zijn leven was voltooid. Afgeglanst. Hij kon tevreden zijn. Hij was weliswaar alleen door het leven gegaan, maar dat betekent niet dat hij eenzaam was. Hij nam deel aan het verenigingsleven van ons dorp. Zoals bij fanfare Muzieklust. Kees was lid van verdienste. En dat voor iemand die geen noot kon lezen en geen instrument heeft bespeeld. Hij was vaandeldrager. En hij deed dat met overgave. In weer en wind. Soms waaide het bij de intocht va de Sint of tijdens het geven van een aubade zo hard dat Kees het vaandel extra goed vast moest houden. Hij klemde zijn hand om het onderste deel van het vaandel en liet niet los.
Na een ziekbed van enkele maanden is Kees aan zijn laatste reis begonnen. Hij heeft zijn koffer echter hier gelaten. Met de stickers waaraan die koffer was te herkennen. Wij mogen aan het eind van ons leven herkend worden aan wie we zijn en wat we hebben gedaan. De glanslaag van ons leven. Laten we die voor ogen houden. Dan kunnen we met Kees tevreden zijn en zeggen: Het is goed zo. Hij mag het vaandel loslaten. Om te rusten in vrede.