Op 2 oktober kwam er een einde aan het leven van Martijn en daarmee aan een ziekteproces dat twee en een half jaar geleden begon. Er werd slokdarmkanker vastgesteld. Martijn liet zijn leven er niet door bepalen. Zijn motto was ‘Vier het leven’. Met zijn humor en doorzettingsvermogen, met zijn optimisme en passie voor de muziek is hij zo gewoon mogelijk doorgegaan met leven. Hij genoot van optredens met het koor Grenzenloos. En hij bleef zingen op ons Jongerenkoor. Daar is hij 20 jaar lid van geweest. Mijn eerste kennismaking met Martijn was tijdens één van de eerste vieringen die ik als pastoor hier meemaakte. Martijn zong de solo-partij in het lied ‘Obdam is een woonplaats’. De eerste regel van het lied luidt: ‘Obdam is een woonplaats waarin mensen samen zijn’. In het VU-ziekenhuis zei ik tegen hem: ‘Martijn, Obdam zal niet meer dezelfde woonplaats zijn zonder jou. Maar we zullen in jouw geest SAMEN doorgaan met het vieren van het leven. Dank je wel wat je ons als parochie hebt gegeven’. Zijn stoel bij het koor is leeg. Maar tegelijkertijd ook weer niet: hij heeft ons zoveel moois gegeven. Zijn stem zal blijven klinken in ons hart en onze herinnering.
Muziek was zijn leven. Vandaar dat Martijn in een ‘flight case’ lag opgebaard. Dat is een koffer waar muzikanten hun instrumenten in opbergen als ze op tournee gaan; op reis. Martijn had plannen om te gaan reizen. Hij wilde nog met Pauline naar New York en naar Zuid-Afrika. Maar dat gaat niet meer. Op 2 oktober is hij aan zijn laatste reis begonnen. Martijn, een goede reis. En nogmaals: bedankt!