Op 7 oktober overleed Jos Ootes. Hij was 67 jaar. Hij was geboren en getogen in Obdam. Jarenlang had hij met zijn broers Kees en Ton een bloembollenbedrijf. Op zijn 50e stapte hij over op het vak van hovenier. Toen hij op zijn 60e stopte met werken, bleef tuinieren zijn grote hobby. Toen hij en zijn vrouw Lida van de Dorpsstraat naar de Poststraat verhuisden, namen zij niet alleen hun huisraad mee. Af en toe nam Jos ook wat planten en struiken uit de tuin mee om in de tuin rond het huis aan de Poststraat neer te zetten. Voor en opzij maakte hij het gemeenteplantsoen mooier. En iedereen mocht er van meegenieten. Dat geldt ook voor Jos als mens: hij heeft de wereld mooier gemaakt. Door wie wij was en wat hij deed.
Bijvoorbeeld met zijn humor. Jos was fan van Godfried Bomans. Tijdens de uitvaart lazen we de volgende woorden van deze schrijver: ‘Sterven is beginnen aan een grote logeerpartij’. Bomans was een groot spreker. Hij laat ons mooie woorden na.
Ook Jos laat ons woorden na. Zoals de woorden ‘Dat was het dan’. Het was het enige wat hij zei toen hij te horen kreeg dat hij ongeneselijk ziek was. Hoeveel anders was het in zijn goede jaren. Hij speechte op feesten en partijen. En als hij op dreef was vertelde hij de ene anekdote na de ander. Hij had humor. Zo staat hij mij ook nog voor de geest. We spraken elkaar op het land van mijn vader. In de lelies. Tussen het werken door. Want er moest gewerkt worden. Jos hield niet van het getalm en getreuzel. Als er weer eens een jochie uit de stad was komen werken, die zijn best niet deed, dan kon die vertrekken. Misschien zei Jos dan ook wel ‘Dat was het dan’. En dan kon hij gaan.
Nu Jos zelf van ons is heengegaan kan ik niet geloven dat met die paar woorden ‘Dat was het dan’ alles over is. Een mensenleven is te kostbaar om zomaar in het niets te eindigen. Het leven gaat verder. Of om het met Godfried Bomans te zeggen: ‘Jos is nu begonnen aan zijn grote logeerpartij bij God’. Dat hij daar in vrede mag rusten.