Er is de afgelopen maanden zoveel gebeurd, dat ik er wel een boek over zou kunnen schrijven. Wie weet gaat het er ooit nog van komen. Als dat boek er komt zullen ook de ervaringen van de reis naar Oeganda er in worden vermeld. De Oeganda-reis van afgelopen september was mijn eerste kennismaking met Afrika. Ik werd geraakt door de mooie natuur, door de arme leefomstandigheden en de ondanks alles blije gezichten van de mensen. Wat me opviel was dat de kinderen allemaal engels spreken. Dat leren ze op school. Op een middag gingen we met motoren een eind rijden. Toen de kinderen het geluid van de motoren hoorden, renden ze naar de weg en riepen naar ons in koor: ‘How are you?’. Dat betekent: hoe gaat het met jou? In Nederland vragen we dat niet meer altijd aan elkaar. We hebben het druk met ons eigen leven. Het vragen naar het wel en wee van de ander schiet er vaak bij in.
Ik sprak er over tijdens de viering voor Barry. Ik vind hem een kanjer. Juist ook omdat hij – ondanks zijn eigen zorgen en beperkingen – aan mij had gedacht toen ik was geschorst. Op een dag stuurde hij me een mailtje met de vraag ‘hoe gaat het met u?’ How are you? Hij vroeg naar me en dat deed me goed.
Die ervaring deed me besluiten om de bisschop een mailtje te sturen. Ik wilde een afspraak maken om een keer koffie te komen drinken. Geen formeel gesprek over regeltjes maar een informeel gesprek van een half uurtje om aan de bisschop de vraag te stellen ‘hoe gaat het nu met U?’. Hij heeft door alle commotie ook twee moeilijke maanden gehad. Ik kreeg een mailtje terug. En een dezer dagen word ik op de koffie verwacht.
‘Hoe gaat het?’, ‘How are you?’. Het is een eenvoudige vraag. Maar het kan de dag van je medemens anders kleuren. Ik kan er uit ervaring over meepraten. En wat deze en andere ervaringen betreft: ik kan er een boek mee vullen. Wie weet gaat het er ooit nog van komen!