Zaterdag 8 oktober vierden we ‘Sint Victordag’. Victor was veteraan in het romeinse leger. Daarom hebben we gemeend er goed aan te doen Sint victordag 2011 in het teken te stellen van de veteranen. Stuk voor stuk mensen die als militair – dienstplichtig of beroepsmatig – op missie zijn geweest. Hun verhalen worden niet altijd gehoord. Terwijl ze dat wel verdienen. Het is niet niks om naar oorlogsgebieden te worden uitgezonden. Intense ervaringen kunnen je leven veranderen. Hieronder wat ervaringen van enkele Indië-gangers.

Het was toch evengoed wat voor de dienstplichtig militairen van kort na de tweede wereldoorlog. Je kwam uit een moeilijke periode van oorlog in eigen land. Je probeert een bestaan op te bouwen en dan word je voor de dienstplicht opgeroepen. Wat weet je van wat er in de wereld te koop is. Velen waren nog zo groen als gras. En dan word je uitgezonden. Met duizenden tegelijk op grote schepen die speciaal daarvoor waren gebouwd. Vier weken aan boord, zonder al te veel comfort. Er werd veel gekaart. Niet om geld, dat mocht niet. Wel om sigaretten. Die zagen er na verloop van tijd helemaal smerig uit. Ze gingen van hand tot hand. Het was handelswaar. En dan kwam je aan in Indië. En afhankelijk van je legeronderdeel moest je aan het werk aan land of op het water. De Nederlandse marine huurde bootjes van de Amerikanen. Nauwelijks zeewaardig. En met die kleine bootjes werd gepatrouilleerd langs de kust. Je leefde iedere dag met angst. Er zijn elf boten vergaan. Met bemanning en al. Je was constant alert en gespannen. Dat doet wat met je.
Van te voren werd gezegd ‘het is voor 14 maanden’. Het werden er voor sommigen zelfs 36. Dat betekent drie jaar van je leven geven voor het vaderland. Dat is niet niks. Dat bleek ook wel bij thuiskomst: de jongens werden met fanfaremuziek onthaald. Honderden mensen dromden zich samen voor het ouderlijk huis. Een warm onthaal. Dat wel. Maar daar bleef het bij. Je had geen cent te makken. En ook geen werk. De baan die je had voordat je in dienst ging was vaak aan een ander vergeven. Dus moet je noodgedwongen wat anders gaan doen. Het leven in Nederland was verder gegaan. Ouders waren soms kleiner gaan wonen. Weg was het ouderlijk huis; de plek om te wonen. En niet iedereen begreep wat jij had meegemaakt. Er deden zich verhalen de ronde dat de Nederlands maar wat raak hadden geschoten en onschuldige burgers hadden gedood. Jij wist beter: jullie schoten over het dorp heen, om de mensen niet te raken. Maar jullie wisten niet dat de mensen het dorp waren ontvlucht en in de bossen beschutting hadden gezocht. Men wilde jouw versie van het verhaal niet horen. Men wilde überhaupt niet veel horen. Er werd niet meer over gesproken. De strijd in Indie staat te boek als de vergeten oorlog. Laten wij onze veteranen niet vergeten.