Op 5 april 2018 kwam er zeer onverwachts een einde aan het veel te korte leven van Joey Vlaar. Joey, nog maar anderhalf jaar oud, is overleden. Hoe is het mogelijk.Zo jong, zo lief, zo onschuldig, hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat hij er niet meer is. Hoe moeten zijn tweelingbroertje Rick en zijn ouders Brenda en Ruud verder gaan, zo zonder hem?
Joey was een heerlijk kind, altijd vrolijk, een levensgenieter, een doerak, boefje. Joey was de banjer in huis, de ontdekkingsreiziger met zijn broer Rick achter zich aan. Hij begon net een beetje te praten, maar die woorden zijn nu al verstomd. Het is niet te bevatten..
Op zondag 8 april was er gelegenheid om afscheid te nemen in het Brakenkerkje, naast het woonhuis van het gezin. Joey lag daar in de box, met allemaal knuffels om hem heen. Honderden mensen kwamen langs, wat een enorme steun voor Brenda en Ruud is dat geweest. En twee dagen later hebben we in het crematorium afscheid van Joey genomen met verhalen, gedichten, herinneringen, wensen, foto’s, film en muziek. We hebben Joey in het licht gezet met allemaal kleurige kaarsen, we hebben voor hem gebeden, hem gezegend met wijwater en een goede reis toegewenst.
Wat kun je anders? We staan zo met lege handen en loze woorden. We begrijpen niets van deze dood en worstelen deze dagen met ons geloof. Het enige dat we in onze machteloosheid en hulpeloosheid kunnen doen, is God vragen om er voor deze kleine jongen te zijn. En voor zijn ouders, broertje, opa’s en oma’s en verdere familie.
En een glimpje van God konden we toch wel zien. We zagen het in de kracht die Brenda en Ruud hadden toen ze zelf het woord namen in het crematorium;ze spraken over de dankbaarheid die ze voelen voor het heerlijke kind dat Joey was en de gelukkige tijd die ze met elkaar hadden.
We zagen dat glimpje van God in alle mensen die naar het Brakenkerkje kwamen en later in het crematorium en zo de familie proberden te steunen. De warmte van al die mensen doet zo goed. Het meeleven door zovelen geeft kracht en hoop. En ook het nieuwe leven in de buik van Brenda geeft hoop. Joey zal nooit vergeten worden, hij is ons voorgegaan in de dood maar de herinneringen aan hem zullen altijd levend blijven.

Goede reis, lieve jongen, goede reis.

Hanneke Ocheda-Stoetzer