Bets werd op 1 augustus 1928 geboren als oudste in een gezin van twaalf kinderen. Ze trouwde al jong met Bram Hameeteman, een jongen van Goeree-Overflakkee, die in de oorlog als onderduiker hier was terechtgekomen. Ze gingen wonen aan de Bosstraat en kregen zeven kinderen. Omdat haar moeder vrij jong overleed, voelde Bets zich verantwoordelijk voor het welzijn van haar jongere, ongetrouwde broers. Ze waren bij Bets meer dan welkom.
Ook haar eigen gezin en huishouding lagen haar na aan het hart. Het moest bij haar gezellig zijn, maar vooral ook schoon en netjes. Zelf zag zij er ook altijd verzorgd uit, tot in haar laatste dagen. De kinderen vlogen uit en alles leek goed te gaan, totdat haar dochter Els in 1998 ziek werd.
Toen ze al ernstig ziek was, overwon Bets haar vliegangst en vloog samen met haar dochter naar Lourdes. In 1999 overleed Els. Dat was voor Bets een harde klap. Bram en Bets verhuisden naar het Vijverhofje, waar Bram in 2008 overleed.

Na de dood van Bram leek een kamer in De Horstenburgh voor Bets de beste optie. Ze wist zich goed aan te passen aan het leven in het verzorgingshuis en had er een mooie tijd.
De laatste maanden ging ze achteruit. Ze kwam niet meer van bed. Het voorstel om naar een hospice te gaan, wees ze af. Ze wilde sterven in haar eigen huisje, in haar kamer in De Horstenburgh. Dat gebeurde op vrijdag 5 juli.

Op dinsdag 10 juli hebben we afscheid van haar genomen in de Sint Victorkerk. We mochten haar zegenen met wijwater, gemengd met Lourdeswater dat zij destijds zelf had meegenomen. We hebben haar begraven in het familiegraf op het kerkhof aan de Krusemanlaan in Heerhugowaard. Zo werd zij weer verenigd met dochter Els en echtgenoot Bram. Moge dat ook zo zijn in het Hemels Vaderhuis.

Pastor Bert Glorie