Ben Angevare werd op 11 oktober 1932 geboren. We kennen Ben beter als ‘Puck’, een bijnaam die hij als klein jongetje al kreeg en die sinds jaar en dag zijn roepnaam is. In Obdam leerde hij zijn vrouw Annie kennen. Na enige omzwervingen betrokken ze uiteindelijk een klein huisje aan de Dorpsstraat 233. Daarachter hebben ze hun eigen huis laten bouwen.

Puck werkte bij Iepenga in Hoorn en hield zich daar bezig met het bovengrondse elektriciteitsnet. Met zijn klimijzers klom hij tot boven in de houten elektriciteitspalen. Jaren later startte hij met een collega een eigen bedrijf. Puck was een man met een geweldige praktische intelligentie. Wat zijn ogen zagen kon hij met zijn handen maken. Dat kwam in zijn bedrijf goed van pas. Hij was een harde werker. Eenmaal met pensioen bleef hij graag in de weer. Hij hield van knutselen en tuinieren. Zijn BMW werd gekoesterd. Hij was een buitenmens en vissen deed hij graag. Hij kon genieten: van de vogels, van de bloemen en zelfs van het onkruid in zijn eigen tuin.

Hij leefde hier, gelukkig met wat hij had en met de mensen om hem heen. Hij wist dat je niet moest tobben. Het zou je niet helpen. Plannen maken dat kon natuurlijk wel. Hij zou dan nog wel zien wanneer hij die plannen kon uitvoeren. Zo leefde Puck en zo is hij langzaam weggegleden.

Eigenlijk ging het van de zomer al niet zo goed meer met hem. Hij tierde niet. Het leek wel alsof hij nergens zin meer in had. Maar naar de dokter gaan, dat vond hij niet nodig. En toen hij dat eenmaal wel deed, werd hij doorverwezen naar het ziekenhuis, waar men weinig meer voor hem kon doen. Puck was nuchter genoeg om te aanvaarden wat onontkoombaar was. Maar wel wilde hij nog goed afscheid nemen van familie en vrienden. Dat deed hij daags voor zijn overlijden: met koffie en een tompoes. Zo was het goed, toen kon hij rustig sterven. Dat gebeurde op donderdagochtend 29 november.

Zijn leven hier is voorbij. De as van Puck wordt verstrooid en verwaaid met de wind. Zo wilde hij dat. Maar wij weten dat de goede gedachten aan Puck pas zullen verwaaien als wij zelf ons leven hier hebben beëindigd.

Tot dan blijft Puck voortleven in ons hart, tot het moment waarop wij zelf op weggaan naar de plaats waarnaar hij ons is voorgegaan. Hij ruste in vrede.

Peter van Diepen